روزهای بلند بی تو بودن می گذرند

اما دل نوشته هایم هنوز

بوی تو را می دهند . . .

و عطر یادت مشامم را نوازش میدهد انگار که هستی . . .

به مغازه آرزوها رفتم
آرزوها همه جنس
ابریشم، کتان، ساتن
همه رنگ
زرد و قرمز عنابی
...
بر سر دَخل خدا را دیدم
رؤیا را متر می زد

انسانها را دیدم
همه در حال چانه زدن

به خودم گفتم
بخَرم، نخرم؟

تهی از مغازه بیرون آمدم
آرزوها را پشت سر گذاشتم
سوار تاکسی تنهایی شدم
و آدرس دلم را به او دادم
و دور گشتم ز شهر بیهودگی .....

من ازت خــــــــاطــــــره دارم

خــــاطــــره "درد"كــــــمي نــــيست...

آدمهای ساده را دوست دارم.

همان ها که بدی هیچ کس را باور
ندارند.
همان ها که برای همه لبخند دارند
............همان ها که همیشه هستند،
برای همه هستند.
آدمهای ساده را
باید مثل یک تابلوی نقاشی
ساعتها تماشا کرد؛
عمرشان کوتاه است.
بسکه هر کسی از راه می رسد
یا ازشان سوءاستفاده می کند یا
زمینشان میزند
یا درس ساده نبودن بهشان می دهد.
آدم های ساده را دوست دارم.
بوی ناب
" آدم "می دهند

می خواستم جهان را

به قواره ی رویاهایم در آورم

رویاهایم

به قواره ی دنیا در آمد!

زندگی باغ قشنگی نیست

که در خنکای بعد از ظهر فروردین

روی نیمکتی

زیر پرگلترین بوتهی یاسش

بنشینی

مست خواب

و عشق کنی

زندگی راهبندان میدان آزادی

ظهر مرداد

در پیکان قراضهای است

که شیشهاش خاک گرفته

و پلاستیک سیاه صندلیهایش

ترک خورده

تو

بستنی فروش دورهگردی

که لحظهای بهشت میدهی

و یک ماه اسهال.

مادرم میگفت
دوستانت را ببین
همه به جایی رسیده اند
نمیدانست
منتظر نشسته ام
تا به تو برسم

خَســـــــــته ام
از این خنــــــــده های مستـــــــــانه

خَســـــــــته ام
از این سیـــــگار های پــــی در پـــــی
...
دلـــم طناب ِ تاب ِ کودکــــی ام را
می خواهـــَـــد

تا خــــودم را بــــه دار آویـــــــزم

خَســـــــــته ام
از این صورتـــــــک ِ شـــادی کـــه بر چهــــره دارم

دلـــم هــــوا می خواهــَـــد
هــــوا در سرنـــــگ

خســـــــــته ام
از ایـــن پیاده روهایــــی که
هیچ گــــاه به پـــایــــان نمی رســـــد

دلــــــــم بــُـن بَســــــــت می خواهـــَـــد

بـی خـــ ـودی بــِـــ دَست آمَـده بــــ ـودی!

بـی خـــ ـودی از دَست رَفـتـی!

نـَفَـهمیــــ ـدَم از کـُـدام آسِـمــان صـاف افتـــ ـادی تـــویِ دامَـنَـمــــ ؟!
نـَــه دامـَــنِ مـَــن تـــــ ـو را یــــ ـادِ چیــ ـزی مـی انــدازَد مِـــن بَـعــد ؛
نـَــه آسِـمــان مـَــرا یـــ ـادِ کـَسـی !

نـَفَـهمیـــ ـدَم آمَـدَنـت را حـیــ ـران بـنــگـَــرَمــــــ ؛

یـــ ـا رَفتَـنَـت را مـــ ـات بـگِــریـَـم !!

بـــ ـاد آوَرده را بــــ ـاد مـی بـَــرَد؛ قـَبـــ ـول !

دِلـَـمــــ را کـِـــ بــــ ـاد نـیـاوَرده بـــ ـود !

از این ور اون ور شنیدم
داری عروس می شی گلم
مباركت باشه ولی
آتیش گرفته این دلم
خیال می كردم با منی
عشق منی،مال منی
 
فكر نمیكردم یه روزی
راحت ازم دل بكنی
باور نمیكردم بخوای
راس راسی تنهام بذاری
آخه یه عمر،همش بهم
گفته بودی دوسم داری
گفته بودی عاشقمی
به پای عشقم می شینی
می گفتی هر جا كه باشی
خودتو با من می بینی
 
رفتی سراغ دشمنم
یه پست نامرد حسود
یكی كه حتی به خدا
لنگه ی كفشمم نبود
به ذهنشم نمی رسید
حتی نگاش كنی یه روز
آخ كه چه دردی میكشم
هی دل بی چاره بسوز
با این همه ولی هنوز
عشقت برام مقدسه
همین كه تو شاد باشی و
بخندی واسه من بسه
...
...
...
تاج عروسیتو برات
خودم هدیه میخرم
غصه نخور حرفاتو من
پیش كسی نمی برم
هركی بپرسه بش میگم
خودم ازش خواستم بره
میگم برای هر دومون
این جوری خیلی بهتره
...
...
...
با این كه می دونم برات
همدم و غم خوار نمیشه
آرزو می كنم دلت
یه لحظه غصه دار نشه
با این كه میدونم یه روز
تو رو پشیمون میبینم
همیشه از خدا می خوام
چشماتو گریون نبینم
با این كه از دوری تو
دلم داره میتركه
،ولی به خاطر تو هم
،شده میگم
 
مباركه
 
 
.............................مباركه
 

چقدر شبانه های زنانه را دوست دارم

سرشار از شور مملو از اشتیاق

شبانه های زلف های گشوده

احساس های روان بر ذرات هوا

چای های دم نکشیده لیوان ، لیوان

خمیازه های بی امان دیوار

ساعت لنگان به شب رسیده

نمی دانم چرا سرعت می گیرد بی امان

دلم میخواهد زمان را

به پیشکشی چشمانت

که خیره در آینه ام می نگرد

متوقف سازم

شبانه های زنانه ، شبانه های بوی تو

شبانه های دست های خالی من

و قصه هایی که نمیگویی

و لالایی سیرسیرک ها

شمع های افروخته

چشم های به در دوخته

وقتی خواب بر من چیره می شود

شبانه های فال

شاهدی از حافظ

لیلی خوانی

مجنون سرایی

و عشوه ای که از گوشه چشمت

بروی کاغذ های سیاهم

باقی مانده است .

شبانه های یاس

شبانه های مریم

شبانه های همه دختران لطافت

و کام تلخ من از بازنیآمدنت

و سکوت

پایان شبانه ای دیگر

و در سکوت انگار زمزمه ای جاری است :

((بهار من گذشته شاید
غمت چو کوهی ، به شانه ی من
ولی تو بی غم از غم شبانه ی من
چو نشنوی فغان عاشقانه ی من ))

پیاله پیاله
هوای تو را سر کشیدم

هوایت
مرا اوج می داد به مستی
نگاهت برایم همیشه
روشنی بود و هستی

و یک روز اما که دستم نبود
به توفان اندوه
بخت سپیدم سیاه شد
از این فاصله افتادن ما
همه دلخوشی های من هم ... تباه شد

زمان سبقت از من گرفت
و تنهایی ام
بوی غربت گرفت

من امروز اما
چو سنگی فرو غلتیده بر دامن کوه
به صبر و شکیبایی از درد و اندوه
به آرامی ... رد می شوم

تو حالا
به نامحرمی ... نگاهم نکن

امشب به اندازه تمام دلتنگی ها شانه هایت را کم آورده ام

دور تا دور اتاقم را گشته ام

پیراهت را در آغوش می کشم

و

عطرت جانم را ذوب می کند

کجای این روزها سر از تقویم روی دیوارم بر می آوری

دوشنبه ؟؟

سه شنبه ؟؟

چشم هایم به مهمانی اشک ها می روند

انگشتانت را کم دارم تا…ه

تا..ه

دانه دانه قبل آن که از چشمانم جاری شوند بربایی شان

دلم تنگ است

به اندازه تمام دنیا

تمام دنیا

.

دست هایت را می خواهم

گرمایشان را

سفتیه سینه ات

جایگاه تمام خواب های شیرینم

آرامشم

بهشتم

.

کجای امشب مرا در آغوش می کشی

برای لحظه ای از آغوشت تمام نفسم را می دهم

.

اینجا شب به وقت بی نفسی …..ه

کوچک که بودیم چه دل های بزرگی داشتیم
اکنون که بزرگیم چه دلتنگیم
کاش دلهامون به بزرگی بچگی بود
کاش همان کودکی بودیم که حرفهایش را از نگاهش می توان خواند
کاش برای حرف زدن نیازی به صحبت کردن نداشتیم
کاش برای حرف زدن فقط نگاه کافی بود
کاش قلبها در چهره بود
اما اکنون اگر فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمد
و دل خوش کرده ایم که سکوت کرده ایم
سکوت پر بهتر از فریاد تو خالیست
سکوتی را که یک نفر بفهمد بهتر از هزار فریادی است که هیچ کس نفهمد
سکوتی که سرشار از ناگفته هاست
ناگفته هایی که گفتنش یک درد و نگفتنش هزاران درد دارد
دنیا را ببین… بچه بودیم از آسمان باران می آمد
بزرگ شده ایم از چشمهایمان می آید!
بچه بودیم همه چشمای خیسمون رو میدیدن
بزرگ شدیم هیچکی نمیبینه
بچه بودیم تو جمع گریه می کردیم
بزرگ شدیم تو خلوت
بچه بودیم راحت دلمون نمی شکست
بزرگ شدیم خیلی آسون دلمون می شکنه
بچه بودیم همه رو ۱۰ تا دوست داشتیم
بزرگ که شدیم بعضی ها رو هیچی بعضی هارو کم و بعضی ها رو بی نهایت دوست داریم
بچه که بودیم قضاوت نمی کردیم و همه یکسان بودن
بزرگ که شدیم قضاوتهای درست و غلط باعث شد که اندازه دوست داشتنمون تغییر کنه
کاش هنوزم همه رو به اندازه همون بچگی ۱۰ تا دوست داشتیم
بچه که بودیم اگه با کسی دعوا میکردیم ۱ ساعت بعد از یادمون میرفت
بزرگ که شدیم گاهی دعواهامون سالها تو یادمون مونده و آشتی نمی کنیم
بچه که بودیم گاهی با یه تیکه نخ سرگرم می شدیم
بزرگ که شدیم حتی ۱۰۰ تا کلاف نخم سرگرممون نمیکنه
بچه که بودیم بزرگترین آرزومون داشتن کوچکترین چیز بود
بزرگ که شدیم کوچکترین آرزومون داشتن بزرگترین چیزه
بچه که بودیم آرزمون بزرگ شدن بود
بزرگ که شدیم حسرت برگشتن به بچگی رو داریم
بچه که بودیم تو بازیهامون همش ادای بزرگ ترها رو در می آوردیم
بزرگ که شدیم همش تو خیالمون بر میگردیم به بچگی
بچه بودیم درد دل ها را به هزار ناله می گفتیم همه می فهمیدند
بزرگ شده ایم درد دل را به صد زبان به کسی می گوییم… هیچ کس نمی فهمد
بچه که بودیم دوستیامون تا نداشت
بزرگ که شدیم همه دوستیامون تا داره
بچه که بودیم بچه بودیم
بزرگ که شدیم بزرگ که نشدیم هیچ دیگه همون بچه هم نیستیم
ای کاش هیچ وقت بزرگ…
نمی شدیم
و همیشه بچه بودیم

نه تکرار می شوم نه تمام

بر این نخهای پاره پاره نامرئی

بر این پنجره آویزان و یاسهای پلاسیده

با همین اشک های سفید....

دیگر شب ها هم نمی رقصانیم....آه....

چه خوشبختند عروسکهای کوکی سیاه....

****

۲)

من دلم برای یک سلام تنگ شده است

و برای کلمه ها...

و برای حس مبهم واژه ها

من دلم برای یک صفحه سفید کاغذ تنگ شده است که بی محابا بنویسم در آن

و بی محابا بشنود

و بگوید...

من دلم برای تو تنگ شده است

من دلم برای تو تنگ شده است

چه کسی تمامت دلتنگی های مرا چون تو در سینه می پذیرد و با سلامی شادی را به مهمانی چشمهایم می کشاند.

چه کسی مهربان خواهد بود آنگونه که نهراسم از بادهای وحشی مزاحم.

چه کسی تلواسه های مرا خواهد شنید وقتی تو نیستی غروب های جمعه...

دیگر غروب کدام جمعه دلگیر نخواهد بود وقتی تو نیستی...

و من چه فریب بزرگی هستم برای دلم.... این لبخندها چه دغل بازند....

این کلمه ها تمامی ندارند....

کاش ........ بگذار نگویم.... من دلم برای یک درد بزرگ تنگ شده است